Paradijsje aan de kleiput van Vatrop

Artikel uit Schager Courant, 24-2-2016

Michaël S20150614_145324_800x600chouwenaar is een geluksvogel. Elke morgens wordt hij wakker op misschien wel het mooiste plekje van Wieringen. Vrij uitzicht over de kleiput van Vatrop en de Waddenzee. Kijk je de andere kant op, dan lonkt het glooiende Wieringer land. Schouwenaar lacht. Hij weet ‘t: hij woont op een prachtige stek. “Maar de sensatie van ‘wow, wat een prachtige plek’, die is weg. Ik zit hier al veertig jaar, dan went het. Maar de dankbaarheid blijft. Elke dag als ik wakker wordt denk ik: ‘ik ben een gezegend mens’. Dat wel.

“Hij zit amper aangekleed achter de computer, wanneer de versl20151223_144756aggever onverwacht aanklopt. Het is één van de zegeningen van wonen op een afgelegen plek: niemand die er door je ramen naar binnen gluurt. Schouwenaar schiet snel een broek aan en leidt het bezoek rond over zijn domein. Op deze strook grond van tweehonderd bij vijftig meter probeert hij al decennia lang zijn droom waar te maken. Een zelfvoorzienende woongemeenschap. Waar mensen leven in totale harmonie met de natuur. Onbespoten groenten uit eigen tuin, wonen in huizen van stro en leem die geen energie verbruiken. Het begin is er. Zijn milieucentrum De Michaëlshof is een begrip op Wieringen en ver daar buiten. Een flinke groep vrijwilligers houdt er de tuin bij. Er worden cursussen en workshops gegeven. Schouwenaar trekt de deur van het ‘bezoekerscentrum’ open. De sleutel steekt in het slot, maar de deur is gewoon los. “Welja, waarom niet? Hier valt ni20151209_125448ks te halen. Ja: als iemand behoefte heeft aan een paar laarzen. Nou: neem die dan meer mee. Is er nog iemand blij mee. De ruimte is functioneel, maar duidelijk is wel dat het geld hier niet tegen de plinten klotst. Het blijft een strijd om de boel financieel draaiende te houden, zegt hij. gemeente en andere overheden staan tot nu toe niet te trappelen om dit soort milieuprojecten financieel te ondersteunen. “In de geest is dit een prachtig project, het is puur. Maar in de financiering knokken we tegen een oud systeem, dat haaks staat op onze werkelijkheid. Gezond en sober leven loont, want zijn 71 jaar zijn hem absoluut niet aan te zien. Hij voelt zich nog oersterk, maar het bestaan wordt wel wankel op die leeftijd. Het kan dus zo maar over zijn.” Gebeurt dat onvermijdelijke, dan graag wel op deze goddelijke plek. Wegkwijnen in een bejaardenwoninkje? Nee, bedankt. “Mijn graf ligt 20160309_141603hier bij wijze van  spreken klaar. Daar kan ik zo invallen.”

Voorlopig nog maar even niet. Hij is nog veel te lekker bezig. Geeft spirituele cursussen door het hele land, zit in allerlei landelijke ecologische organisaties. De laatste paar dagen heeft hij het scheermes niet over de wangen gehaald, hij draagt een verschoten trui. Maar pas op: hij is geen zonderling. “Ik heb een auto, een computer, telefoon. Ik praat in die landelijke groepen met dikbetaalde juristen. Als het moet trek ik ook een overhemd met een mooie das aan hoor.” En hoe kijken ze op Vatrop tegen hem aan? “In het begin zullen ze vast wel eens gedacht hebben: wat doet dat langharige tuig daar?”Ach die wilde manen zijn er allang af. En de buren kennen hem inmiddels. “We hebben prima contact.”

Zo’n prachtige plek, dieCursus Heel de Aarde Michaelshof,met Trudy, Peggy en Michael trekt uiteraard projectontwikkelaars en andere geldknakkers aan? Met in het achterhoofd het plan: de shovel er doorheen en mooie bungalowtjes bouwen. Tientallen zijn er langs geweest. Hij heeft ze allemaal het bos ingestuurd. Wegwezen En als hij morgen onverhoopt omvalt? Dan gaat zijn levenswerk door. “Ik heb dit perceel ooit gekocht, maar heb het in beheer gegeven bij een stichting. Als ik kom te overlijden gaat alles naar die stichting. Het komt wel goed allemaal. Niemand is onmisbaar.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

This entry was posted in Algemeen. Bookmark the permalink.