Het ‘Ik vertrek paradijs’ van Peggy en Rinus

Jarenlang was Peggy vaste vrijwilligster in de tuinploeg en was zij ook betrokken bij andere evenementen van de Michaëlshof. Toen ze haar huis aan de Wieringerrandweg moest verlaten, ging ze samen met haar Rinus op zoek naar een andere woonbestemming. In de zomer van 2016 ging trokken ze met hun camper Europa in om uiteindelijk in Hongarije een huis te kopen.

Van de winter kwamen ze verslag uit brengen. Door de foto’s en het filmpje werd het plan geboren om ze deze zomer op te gaan zoeken en een weekje te gaan helpen.

Op maandag 3 juli was het zover. Met een gehuurd busje gingen negen Michaëlshof mensen (Michaël, Hans, Monique, Jolanda, Diana, Maria, Anneke en Dewi) naar ze toe. De negende, Cor ging met z’n roeifiets op de trein naar Graz en fietste naar ze toe en reed daarna vanuit Hongarije naar huis.

Het werd een prachtige week in Hongarije. In nog geen jaar tijd dat Peggy en Rinus hun huis met een groot stuk grond in Döbörhegy gekocht hadden, was er al veel verbeterd. De bedoeling was dat wij ’s morgens wat kluswerk gingen verrichten om ’s middags uit te rusten. Peggy maande ons regelmatig: “denk erom, jullie hebben ook vakantie hoor!”. We troffen het qua weer, want elke dag scheen de zon. Het zwemmeertje, dat bij een dorpje verderop lag, werd dus regelmatig bezocht. Körmend is de stad die op 15 km. afstand ligt. Hier worden de boodschappen gedaan. In de buurt hiervan staat ook de dikste boom van Hongarije, die uiteraard werd bezocht.

Peggy en Rinus hebben inmiddels ook een netwerk van vrienden opgebouwd. Bij één van hun werden we uitgenodigd om te komen smullen van de pizza’s uit de leemoven.

Tsja, heel gezellig, maar voordat je het weet, is de week voorbij en is er nog geen spat uitgevoerd….

Gelukkig hebben we onze handen toch nog flink ‘laten wapperen’, want er viel genoeg te klussen om het paradijs nog mooier te maken. De dames hielden zich vooral bezig met opruimen & schoonmaken. Cor deed liever het stoere mannenwerk: houthakken en heeft daarna het hout van de bad- en toiletruimte in de lijnolie gezet.

In Hongarije gaat rond 21 uur de zon onder en is het om 5 uur weer licht. Omdat het overdag bloedheet is, kan je daarom maar beter vroeg aan het werk gaan. Het ontbijt startte om 7.30 uur, dus zou je om 8 uur aan het werk kunnen. Mooi niet dus, de gesprekken zijn veel te gezellig en met moeite weten we de weg naar het werk te vinden. Rinus was erg blij dat we de klus klaarde ‘de pijp uit de put halen’. Door het gebrek aan water zie je overal waterputten, variërend van 10 tot 30 meter diep. Die van ons viel qua diepte mee (15 meter). De oude pijp die het water omhoog pompt was niet meer in gebruik en moest eruit gehaald worden. Michael en Rinus hadden hier een ingenieus trek-systeem voor bedacht, terwijl Cor (de man met de spierballen) met het hijswerk kon meehelpen.  Zondagochtend was helaas het moment voor de busreizigers aangebroken om afscheid te nemen. Cor is de volgende dag op z’n roeifiets vertrokken voor de reis naar huis.

Terugkijkend: een zeer geslaagde week die zeker voor herhaling vatbaar is!

 

 

 

This entry was posted in Algemeen, Uncategorized. Bookmark the permalink.